Trio Yusiëla geeft een muzikale interpretatie van een van mijn gedichten op youtube.

(voor de volledige tekst: zie ‘ Faranghe’ , hieronder)

Trio Yusiëla presenteert RGB, een show in drie kleuren

Yusiela’s Sonja Gruys – soprano en grote basblokfluit, Carlos
Vaquero – fluit, en David Jimenez – piano zullen het publiek betoveren met hun geïmproviseerde lied in drie kleuren, met poëzie van Marco Molling.

donderdag 22 oktober, 20.30 uur
Studio LooS, Constant Rebequeplein 20 , Den Haag

Loom laveert hij de rotsboog op
door niemand nog gebonden

600 meter diep vanaf de top
is de helft van versnelling van val
maal tijd kwadraat – 11 seconden -
gewichtsloos als in het heelal.

-

Spreid je mond, je neus, je oren
voel de wind in je rug

vind Lucy met de zon in haar ogen
eeuwig opgetogen hangend in de lucht!

-

De wereld ontvalt me
schapen worden wolken, ik
ruik de tinten van de klippen
hoor gouden regen bloeien, en duik

klater als een bruidsfontein
proef lichtgevend groene fee, zie
toermalijnvlinders aan mijn armen
groeien ik voel diamanten in vanille
lucht ik zing met karmozijnen
dolfijnen in jade honing en
ik stol de Tij…

maandag: ze bezag de kat
daar bolde een heuvelrug

dinsdag: ze hoorde de schommel
een adelaar riep haar jong

woensdag: ze rook het brood
daar ontrolde het koren

donderdag voelde ze de mist
ze hing een partijtje wolken uit

vrijdag
zaterdag

toen wist ze dat het tijd was

ze belde, vertelde waar ze leefde
sprak van truffels en arendsveren
benoemde kastanjes en andere juwelen
ze beschreef de plukkers en de ranken
ik voelde het bronzen van schouders en wangen
wijnen tintelden in mijn bloed

haar vraag hoorde ik niet
in mijn hoofd
groeiden al torens

(uit Huis van Gedichten, Straat van Ontmoetingen (2008))

het blad danst op het ochtendlicht
aan rag vol minuscule briljanten

zij laat zich niet verleiden
door de wereld buiten
ze verbrokkelt pollen in tabak
laat vloeitjes rollen in haar handen

ze buigt naar de kaars die druipt
en zuigt tot een gloeiende kegel
die knipsels en foto’s verbrandt

ze plukt– knieën die knikken –
rozen uit scherven

de telefoon zingt
‘ Say love me leave me let me be …’ longen
vullen zich, nog een keer,
en nog een keer, ze

glijdt de kooi van haar gemijmer uit
het klankenlandschap uit haar stereo in

laserlijnen, polygonen: bloemen
worden geboren
in het universum
van haar ogen

Kant, ontrafelbare stof?
wat een rups ook weten kan
ze kent geen Ding op zich

nachtenlang kromt die rups
onverlicht van alle kanten
zij doet vrij gelaten
elke daad, die mot

nooit
ontpopt zij
uit haar hoop
of viert haar banden

When I was a little fox
- not quite foxy yet -
trouble never made me lie
nor would I let two cubs in bed

Now, I’m a vixen wearing goldylocks
- hell, you bet -
double-O seven is the petty spy
for I rip their heart and their head

Mijn vriendin zegt dat ik een hond ben
dat heeft ze op het internet gelezen
De hond wordt oud geboren
— zo weten de Chinezen —
maar groeit jonger met de jaren

En ja, ik kan steeds uitgelatener genieten,
ren nu hondsdol achter ballen aan,
laat m’n zaken zo maar schieten
bezie met speels plezier
het verlies van al mijn grijze haren

Niet dat mijn vriendin mijn hondzijn
bedoelde als een klacht
Maar ze vreest wel degelijk
dat ze mij eerder nog dan gedacht
alleen nog kwijlend vanuit luiers
naar haar borsten zal zien staren.

hear: Aotearoa on electronic music

intro: Detached, Alo Allik
improv: Jan Trützschler von Falkenstein

performance at Radio Tonka, August 2006

Bumble-Bee, breaking free
buzzing off her bike
leaves the order of the orbit
the orbit driller-bees always like

Humping-Bee avoids a tree
figuring a loopy eight
eight is glitzy, without an exit
from driller’s gravity-centred state

Bumping-Bee reaching reverie
ends the bumbling flight
by stumbling into driller-bee
driller may be bully yet no dyke!